تبليغاتX
وبلاگicon
اشک منجمد Frozen tear

اشک منجمد Frozen tear
 

جاوا اسكریپت

جاوا اسكریپت

________________________________________
برف آمدن در سايت
زبانه ی اشتیاق

در سیمای افروز گون ماهتاب

نوازش نیمه رنگی است

از روئیت آخرین بهانه ی شب،

تا رویش ظریف یک حضور

لب هوشیاری آواره ی باد.


بی سبب نیست

که افشانه های خورشید

همگام با ضیافت باران

تا مرز صخره های بی نجوا

برای نغمه های نزول

پهناب های گرم می گسترانند.


دیرگاهی است

همین نزدیکی

حکایت روشنی گام هایش

در خویشتن یک قطره از شعادت

پی بیداری سنگین غروب

بر سایگاه آویخته ی درد

بر چسب شگفتی می دوزد.


و امروز لای کوچه باغ های کویر

محتوای گرم لبخندی

از انتهای بناهای باشکوه خاک

تا ذره های صعود بالا می رود!


من نمی دانم!

هیچ نمی دانم!!

مبهوت ام!!

_آی تصویرهای ناهمرنگ!_

راز تراوش این درد چیست؟!



نوشته شده در تاريخ دوشنبه چهاردهم فروردین 1391 توسط سارا چگنی زاد
در میانه ی ترس های کدر

حجم ملتهب شب

بر دیوارهای سرکش خیال

مست، چون آخرین ضربه ی سرد آه

رنگ می بازد!

                        من ، امشب

            پرم از پیاله های خالی زمان

                 و تکیه داده ام

                    به چشم های مچاله ی گمان

آی ، هستی غم گزیده ی درد

   در کدامین واژه ی بی حواس

        از دفتر نم گرفته ی ادراک

               پیکر تاریک توهم را  دفن کنم؟!

                               تمام  تاریکی ی بدون وزن  ام

                            در بن بست پریشانی بی چراغ

                                      لحظه های  گنگ حوادث را

                               بر تنهایی راکد شیشه ها

                                           حک کرده است!!!!!

               بقایای پلک هایم

                  مرا پر کرده از کمبودهای قد بلند!

وای بر تکه دردهای بی تاب ام!!!!!!

وای برمن!!!!!!!


نوشته شده در تاريخ جمعه دوازدهم اسفند 1390 توسط سارا چگنی زاد
برگرفته از داستان اجتماعی بینوایان(اثر ویکتور هوگو)

تاریخ انتشار  در سایت شعر نو 1دی ماه90



نگاره ی چهره ای،برافروخته

_درباور قرصی نان_

هنگام تعویض فصل

ناقوس تشنگی سر می دهد

امان!!

امان از دخمه های فقر

که همچون"تک لحظه ای گریز پای"

زیر تیغه ی جراحت

تافراسوی تحمل گاهی بی حاصل

سراپا ننگین اند!

شگفتا!!

دربرابر تحصن جلوه های غریب

نظاره ی بی نقص زمین

رهاِتا سکوت میان سال مردی

رو به بی پناهی تبسم های نیک اندیش

_کنج زاویه ی حیرت_

چه بیهوده می بارد!!

دراین میانه

ودر ستیز رنگ های تقصیر

بر خیزش پس لرزه های تحول

به بلندای بی نشان محکومیت

نقش می بازد،

فقط"برای ویرایش رویداد یک حادثه"

پرواز تا میعاد.....


نوشته شده در تاريخ یکشنبه بیست و سوم بهمن 1390 توسط سارا چگنی زاد
ترانه ای برای لحظه های تاریک...لحظه هایی که حتی خورشید نیز اعتباری ندارد...نور بی معناست....


با اشاره ی سکوت ام

خودمو به دنیا باختم

غرق بوسه بازیِ درد

یه دقیقه  شعر می ساختم!

        توی باتلاق اتاق ام،

         تکه های خسته ی نور

         یه تلنبار  از  " دروغه"

         اضطراب سایه ی کور!

یه قدم تا مرگ شبنم

رو ستون سرد سرما

انعکاس تب حسرت،

تهی یه از بوی گرما!

       آخرش یه روز می پوسم

       زیر این درخت کهنه

        توی دستاااااای یه انگور

        مثه  یه ترس برهنه!

پرم از خواب و  توهم

من معلق روی تردید!

وقتی دلواااپس و تنهام،

شک دارم به رشد خورشید.........



نوشته شده در تاريخ شنبه بیست و چهارم دی 1390 توسط سارا چگنی زاد
از پای در آمد

 زخم بی گمان شب!

     آن جا که سیرت خواب

         شرمسار از نغمه های گناه

            نقش خاموش سایه ها را،

                تا سراسر ِ درد

                   غرقه ی ستیغ های عبوس کرد!!

                                     دیگر امانی نیست...................



نوشته شده در تاريخ یکشنبه بیستم آذر 1390 توسط سارا چگنی زاد
نگاهی کوتاه بر شعر "لرد آلفرد تینسون"


آلفرد تینسون (Alfred lord Tennyson)را ملک الشعرای

بریتانیا می دانند(یکی از محبوب ترین شاعران عصر ویکتوریا)

به خاطر علاقه ای که به ادبیات اروپا دارم این مطلب را در

وبلاگم نوشتم.


the Eagle

He clasps the crag with crooked hands

Close to the sun in lonely lands

Ringed with the azure world he stands

the wrinkled sea beneath him crawls

he watches from his mountain walls

And like a thunderbolt he falls

عقاب

تخته سنگی را محکم با دستهایش گرفته است

نزدیک به تابش خورشید در سرزمینی دورافتاده

در صحنه ای از جهان لاجوردی ایستاده است

دریای ناهموار و نا آرام زیر پای او درحرکت است

بر فراز دیوارهای کوه به تماشا نشسته است

و مشابه رعدهای آسمانی می بارد.


این شعر یک قصیده است (Sonnet)از قصیده های معروف تینسون...شخصیت اول

شعر یا protagonist عقاب است استفاده از صنعت

Personification..........عقاب به انسانی مغرور اشاره دارد.و در

ادبیات نماد symbol قدرت پیروزی و غرور است می گویند عقاب هنگام پرواز

مستقیما به خورشید نگاه می کند.با توجه به بند دوم شعر...اتفاقات

ذهنی شعر در فضایی به دور ازدرد ها و نابسامانی های دنیایی رخ داده

طبیعت گرایی یکی

از اصول طراحی شده ی شعر است(مکتب ادبی ناتورالیسم)(literary school of Naturalism)

..از مشخصات

بارز ادبیات غرب  کوشش های ساده ی شاعرانگی است  که به راحتی به

اندیشه های ادبیات شکل  فعل پذیری می بخشد..زبان شعر زبانی است

بر خاسته از تصویر پذیری های مفهومی با طوفانی فلسفی و

عارفانه. راوی ذهن خواننده را نه تنها به تلاش برای کشف درون داده های

شعری -احساسی خود وا داشته بلکه با تکیه بر علم فلسفه و منطق بیان

راه های شناخت هویت شاعرانگی اش را پیش روی خواننده گان قرار داده

است .تصویرهای ذهنی شعر(عقاب برفراز کوه... کوه نماد مقاومت

است...اشاره به پیروزی انسان های آگاه/نزدیک به خورشید..در اوج

بودن..خورشید نماد نیکی و درستی است.../ سرزمین های پرت..اشاره به

جهان خلقت و رمزو رموز آن/دریای ناهموار..دریا رمز تازگی و نوجویی

است..در شعر نشانه ی حرکت و عبور زمان دارد.ارتباط سلیس معنایی

بین(تخته سنگ/خورشید/دریا/کوه و تندر آسمانی /وجود دارد

درون مایه ی شعر اشاره دارد بر جهان و نظام طبیعت و هماهنگی بین

تمام عناصر طبیعی ..نشان دهنده ی رابطه ی علل و معلولی بین همه ی

پدیده های جهان...فضای شعر با توجه به مضمون کارکردی آن بسیار آرام

است ظرافت های شعر و ارتباط ترکیبات  به خوبی تکلیف شاعرانگی را به

اجرا رسانده است.نتیجه اینکه این شعر یک شعر کاملا نمادین است...

Symbolical poetry




نوشته شده در تاريخ جمعه بیست و دوم مهر 1390 توسط سارا چگنی زاد
تاب تک ضربه های اندوه

     در چند گامی غروب

         تشنه بر ساقه های ارتعاش

              تا ارتداد اراده ی آفتاب می دود.

زبان برهنه ی خشم

   آویزان، در میان حصارهای گسیخته،

        به عبور حقیرانه ی باد

            از کوچه های مندرس چشم می دوزند!

شعله های گرسنه

    فرق خاک را می شکافند!

          و آسیمه بر فراز احساس عقیم فریاد

                به دست های معطر حیات

                            هجوم می برند،

و چه سنگین در خود می پیچند

     تکه های به جا مانده ی تواضع!

افسوس!

  در کشاکشی شوریده،

     زخم تیز باد

       تا حریم شکسته ی شیشه ها

                                   پیش رفته است!!


نوشته شده در تاريخ جمعه یکم مهر 1390 توسط سارا چگنی زاد
تمامی حقوق این وبلاگ محفوظ است | طراحی : پیچک

mouse code

كد ماوس